Κάθε μέρα... γιορτή!

Καθόμαστε τα απογεύματα στο μπαλκόνι και βλέπουμε τον μπαμπά μας που έρχεται με τη μηχανή. Κάθε μέρα, τρέχουμε να τον δούμε από το θυροτηλέφωνο, που παρκάρει και βγάζει το κράνος του και κάθε μέρα ο μικρός φωνάζει με όλη του τη δύναμη -Μπαμπά μπαμπάαααα... -Τι είναι Σταύρο? (λέει ο μπαμπάς, τρέχοντας στην πόρτα, πριν σηκωθεί η γειτονιά στο πόδι!) -ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ! αποκρίνεται...

αν και είναι πολύ μικρός ο δικός μου νιώθω πως ο καιρός περνάει τόοοσο γρήγορα και θα βρεθώ κι εγώ σε αυτή τη θέση...

THIS IS SPARTAAAA…..Ε…..ΔΗΜΟΤΙΚΟ!!! “

September 12th, 2011 KidsCloud

Χτυπά το ξυπνητήρι μιάμιση ώρα νωρίτερα απο το κανονικό και η μικρή πετάγεται σαν ελατήριο από το κρεββάτι:
“Σήμερα θα πάμε στην εκκλησία για το σχολείο!” (Μην ασχολείστε….. Είχαμε ένα μπλεξιματάκι με τον αγιασμό και το σχολείο, που τί δουλειά έχει ο παππάς στο σχολείο και γιατί δεν πάμε στην εκκλησία, να ανάψουμε και κεράκια…τί να σας λέω..αυτό είναι ένα άρθρο μόνο του..)
Με ΑΠΟΛΥΤΗ (Φτου! Φτου! Μην το ματιάσω) συνεργασία ετοιμαζόμαστε οικογενειακώς για την “Πρώτη μέρα στο Δημοτικό” !
Φεύγουμε χαρούμενοι! Φτάνουμε χαρούμενοι στην είσοδο του σχολείου, που Ω! είναι η χαρά του πρωτακίου με όλα τα διαφημιστικά τετραδιάκια, στυλό, τσαντάκια, μπισκοτάκια κλπ!
Κάνουμε μία βόλτα για δεύτερη φορά (είχαμε έρθει κι άλλη φορά για μία mini γνωριμία) για να γνωριστούμε με τις αίθουσες, τις σκάλες, τα βρυσάκια, τις τουαλέτες (μην μου ξεχνάτε τις τουαλέτες!), καθόμαστε σε μία γωνιά της αυλής, όπου δεν γνωρίζουμε κανέναν. Άγνωστοι γονείς! Άγνωστα παιδάκια!…..Το ομολογώ (δεν το έδειξα), ένιωσα “κάπως” κι εγώ. Η αγωνία και η ανησυχία που σου δημιουργεί το άγνωστο, μόνο που αυτό το συγκεκριμένο άγνωστο δεν έχει να κάνει μόνο με σένα, αλλά και με αυτό το πιτσιρίκι που ενώ στην αποφοίτηση του νηπιαγωγείου σου φαινόταν ότι μεγάλωσε πολύ, ξαφνικά μπροστά στα παιδάκια της ΣΤ’ Δημοτικού σου φαίνεται μια σταλιά πάλι! Στα μάτια σου ξαναγίνεται το “μωρό” σου που ….Φτάνει! Δεν τρομάζεις! Είσαι δυνατή! Δεν ανησυχείς! Δεν το δείχνεις! Χαίρεσαι! Ειλικρινά και πραγματικά είσαι χαρούμενη!
Και….ΝΤΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΝ!!!
To πρώτο κουδούνι του σχολείου!
Μπαίνουμε στην (όποια) σειρά και οι δασκάλες συγκεντρώνουν τα πρωτάκια. Οι γονείς δεν είμαστε ούτε μισό μέτρο μακριά τους.
Και για πρώτη φορά στην μέχρι τώρα ζωή μας, η μικρή μου γυρίζει και με κοιτάει με παράπονο και φόβο! Αισθάνθηκα ότι για πρώτη της φορά ένιωσε τον φόβο του αποχωρισμού. Εκεί! Στην λιγότερο από μισό μέτρο απόσταση! Δεν είχαμε περάσει κάτι τέτοιο ούτε στον παιδικό σταθμό, ούτε στο νηπιαγωγείο. Εκεί! Στα λίγα δευτερόλεπτα το ένιωσε και μου το έδειξε με μία ματιά της!
Φυσικά και δεν ήταν μόνο εκείνη που αντέδρασε έτσι και φυσικά οι πολύ καλά εκπαιδευμένες δασκάλες προσπάθησαν να τα κάνουν ομαδουλές για να νιώσουν καλύτερα.Εμ….Δεν τα κατάφεραν, απλά τα πρωτάκια κατάλαβαν ότι δεν είχαν άλλη επιλογή παρά να κάτσουν ήσυχα!!
Πριν αρχίσει ο αγιασμός, ο γλυκύτατος πραγματικά διευθυντής του σχολείου κάνει συστάσεις να κάνουν τα πιτσιρίκια ησυχία. Αναμενόμενο, αυτά δεν κάνουν και ο διευθυντής ανεβάζει τόνο, γίνεται κοφτός κι αρχίζει να κάνει ονομαστικά παρατηρήσεις στις μεγαλύτερες τάξεις (που δεν είναι και “ψαρωμένες” όπως τα πρωτάκια). Η μικρή μου γυρίζει έντρομη και μας κοιτάει!!! Είμαι σίγουρη ότι σκέφεται OH! MY GOD!!! WHAT IS THIS??? JESUS!!! (εντάξει! Κάτι τέτοιο, τέλος πάντων!) Της χαμογελάμε!! Σκέφτομαι, ότι αυτή είναι η πρώτη της γεύση από την αυστηρότητα του Δημοτικού σε σχέση με το Νηπιαγωγείο. Ο Διευθυντής είναι λίγο πιο αυστηρός από την χαδιάρικη και όλο κατανόηση για τα πάντα φωνή της κας Μάρης στο νηπιαγωγείο!
Αρχίζει ο αγιασμός! Γυρίζει και κοιτάει σαν κουτάβι που το εγκαταλείπεις χωρίς να του πετάξεις φαγητό! Εμείς εκεί! Χαμογελάμε!
Χαλαρώνει λίγο με το κατάβρεγμα από τον παπά, που τους κάνει λίγο show κι αφού εκείνος κλείνει τον αγιασμό με λίγες κουβέντες για καλή αρχή, παίρνει το μικρόφωνο ο Διευθυντής. ΦΥΣΙΚΑ και τα πιτσιρίκια κάνουν φασαρία! ΦΥΣΙΚΑ και τους κάνει πάλι παρατηρήσεις και αφού ηρεμούν αρχίζει να μιλάει στα παιδιά για τη νέα χρονιά! Λίγα λεπτά αφού έχει αρχίσει να μιλάει, μπαμπάς κι εγώ βλέπουμε την κόρη μας από πίσω και μας πιάνουν τα γέλια! Έχει κλείσει τα αυτιά της με τους δείκτες των χεριών της. Αυτό συνήθως το κάνει όταν δεν θέλει να ακούει σε παρατηρήσεις και όταν θυμώνει…………………….Aγχώθηκε!!! Tην πλησιάζει μία δασκάλα! Κάτι της λέει (δεν έμαθα ποτέ…) γυρίζει μας κοιτάει, χαμογελάει και μας χαιρετάει! Κάτι καλό θα ήταν, σκέφτομαι!…
Ο Διευθυντής κλείνει τον λόγο του με ευχές, αλλά και με συστάσεις στις μεγαλύτερες τάξεις να προσέχουν τα πρωτάκια!
Μόλις τα άφησαν να έρθουν κοντά μας, μας λέει: “Πολύ καλός και συμπαθηθητικός ο Διευθυντής, μαμά, αλλά κουράστηκα! Και με ζάλισε! Όλο “κάντε ησυχία” και “κάντε ησυχία”. Έτσι θα φωνάζει; Θα πονέσουν τα αυτιά μου!!”
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Γυρίζοντας από την δουλειά, είχα ένα άγχος ότι μπορεί να το “δούλευε” αρνητικά μέσα της και να γκρίνιαζε για την δεύτερη μέρα.
Αντιθέτως με εξέπληξε, λέγοντάς μου ότι έπρεπε να κοιμηθεί νωρίς για να μην αργήσουμε και μας κλειδώσουν έξω από το σχολείο αύριο.
Με απόλυτη σπάνια συνέπεια στρατιώτη προετοιμάστηκε (μπάνιο, βραδινό, δόντια κλπ) και έπεσε για ύπνο σχεδόν 2 ώρες νωρίτερα από τις προηγούμενες ημέρες και χωρίς διαμαρτυρίες.
Τώρα κοιμάται…και νομίζω ότι ξέρω τί ονειρεύεται….
Ονειρεύεται την αυριανή μέρα που θα πάει σχολείο και θα βουτήξει στο νέο κόσμο που ανοίγεται μπροστά της….
Ένας κόσμος συναρπαστικός!!!!!!
Καλή αρχή, ματάκια μου….
(Σνιφ!) Άι στο καλό! Συγκινήθηκα! (Σνιφ!)

Αγαπητέ Θεέ... (από ανάρτηση στο facebook που πραγματικά αξίζει τον κόπο...)

http://users.uoa.gr/~nektar/arts/prose/eric_emmanuel_schmitt_oscar_et_la_dame_rose.htm

Δύσκολα είναι στην αρχή. Γιατί δεν είναι, κοριτσάκι, να μάθεις μόνο εκείνο που είσαι, εκείνο που έχεις γίνει. Είναι να γίνεις ό,τι ζητάει η ευτυχία του κόσμου, είναι να φτιάχνεις, κοριτσάκι, την ευτυχία του κόσμου

Γιάννης Ρίτσος, Πρωινό Άστρο (απόσπασμα)


Στην κόρη μου Έρη
…Κοριτσάκι μου,
θέλω να σου φέρω
τα φαναράκια των κρίνων
να σου φέγγουν στον ύπνο σου.
Κοιμήσου κοριτσάκι.
Είναι μακρύς ο δρόμος.
Πρέπει να μεγαλώσεις.
Είναι μακρύς
μακρύς
μακρύς ο δρόμος.
Το παιδί μου κοιμήθηκε
κι εγώ τραγουδάω…
Δύσκολα είναι, κοριτσάκι,
στην αρχή.
Τι να πεις, δεν ξέρεις.
Δύσκολα είναι στην αρχή.
Γιατί δεν είναι, κοριτσάκι,
να μάθεις μόνο
εκείνο που είσαι,
εκείνο που έχεις γίνει.
Είναι να γίνεις
ό,τι ζητάει
η ευτυχία του κόσμου,
είναι να φτιάχνεις, κοριτσάκι,
την ευτυχία του κόσμου.
Άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη
απ’ τη χαρά που δίνεις.
Να το θυμάσαι, κοριτσάκι…
Καλέ θεούλη,
εμείς είμαστε καλά.
Κάνε καλέ θεούλη,
νάχουν όλα τα παιδάκια ένα ποταμάκι γάλα,
μπόλικα αστεράκια, μπόλικα τραγούδια.
Κάνε καλέ θεούλη,
νάναι όλοι καλά
έτσι που κι εμείς
να μη ντρεπόμαστε για τη χαρά μας…

Κοριτσάκι μου, θέλω να σου φέρω
τα φαναράκια των κρίνων
να σου φέγγουν τον ύπνο σου.
Θέλω να σου φέρω
ένα περιβολάκι
ζωγραφισμένο με λουλουδόσκονη
πάνω στο φτερό μιας πεταλούδας
για να σεργιανάει το γαλανό όνειρο σου.
Θέλω να σου φέρω
ένα σταυρουλάκι αυγινό φως
δυο αχτίνες σταυρωτές απ’ τους στίχους μου
να σου ξορκίζουν το κακό
να σου φωτάνε
μη μου σκοντάψεις, κοριτσάκι,
έτσι γυμνόποδο και τρυφερό
στ’ αγκάθι κ’ ενός ίσκιου.
Κοιμήσου.
Να μεγαλώσεις γρήγορα.
Έχεις να κάνεις πολύ δρόμο, κοριτσάκι,
κ’ έχεις δυο πεδιλάκια μόνο από ουρανό.
Κοιμήσου.
Το πρόσωπο της μητερούλας φέγγει
πάνω απ’ τους ρόδινους λοφίσκους τού ύπνου σου
εαρινό φεγγάρι
ανάμεσα απ’ τα στάχυα τής έγνοιας της
και τα τριαντάφυλλα των τραγουδιών μου.
Κοιμήσου, κοριτσάκι.
Είναι μακρύς ο δρόμος.
Πρέπει να μεγαλώσεις.
Είναι μακρύς
μακρύς
μακρύς ο δρόμος.
Κοριτσάκι
πώς τα φίλιωσες όλα, πώς τάσμιξες -
καμιά φωνή δε λέει μου «όχι»,
έτσι καθώς με δένεις
μ’ εχτρούς και φίλους
με τα παλιά και τ’ αυριανά
όλα αυριανά
κι όλα για πάντα.
Πούναι ο παλιός γκρεμνός; -δε βλέπω-
γκρεμνός δεν είναι-
γεφύρι εσύ
κι ούτε γεφύρι,
ζωή.
Ανάμεσα στη μάνα σου και μένα
εσύ
ανάμεσα στο χτες
και τ’ αύριο
εσύ
ανάμεσα στο χώμα και στο φως
εσύ -
η ζωή τραβάει, τραβάει
κ’ η σιωπή
άκου πώς μιλάει
πώς χαμογελάει.
Έτσι καθώς με φίλιωσες
μ’ εχτρούς και φίλους
οι φλέβες μες στα πουλιά
οι ρίζες μου στη θάλασσα
τα φύλλα μου στ’ αστέρια.
Έτσι να κάνω θα διαβώ
με μια μονάχα δρασκελιά
γη κι ουρανό.
Κοριτσάκι
ένα λευκό περιστεράκι
με δυο φτερά ανοιχτά
την κούνια σου φωτά.
Ώρα καλή κι ώρα χρυσή
ήρθες με την καλή αυγή
κ’ η αυγή με σένα
να σμίξεις ουρανό και γη
κ’ η ζωή να γίνει
φως και ψωμί
φως και κρασί
φως και γαλήνη.

Και πίσω από την πόρτα μας
η κυρά, η νοικοκυρά
η γκαρδιακιά
η μεγάλη, η άγια σκούπα
με τις δυό γερές γροθιές στη μέση
πάντα ξάγρυπνη, πάντα έτοιμη
δεν αφήνει
φύλλο κίτρινο να πέσει
απ’ την άρρωστη σελήνη
μήτε σκιά να δρασκελήσει
το κατώφλι μας
μη σκοντάψει, μην πονέσει
μήτε στο μικρό-μικρό νυχάκι της
η ειρήνη.

Diaper Cake... η τούρτα που δεν παχαίνει!

Ήθελα κάτι ξεχωριστό για το νέο ανιψάκι που περιμένω, κάτι από τα χεράκια μου. Βρήκα, λοιπόν, στο youtube οδηγίες για το πως να φτιάχνει κανείς μόνος τούρτα από πάνες. (http://www.youtube.com/watch?v=1rkogoDR4pI)  Piece of cake! Με δυο πακέτα πάνες, δυο μπιμπερό, ένα δίσκο, σελοτέιπ διπλής όψης, κορδέλες, τρέσες, ό,τι παιχνίδι θέλει κανείς να προσφέρει στο μωράκι, δυο φορμάκια για νεογέννητο, πιπίλες και πάααρα πολλά λαστιχάκια, έτοιμο το δωράκι του! Με αγάπη Άννα!

Δεν μπορω... ΜΠΟΡΕΙΣ!

Είναι η περίοδος που ο μικρός προσπαθεί να τα καταφέρει μόνος του σε δύσκολες αποστολές, όπως το να ξεβιδώσει το καπάκι σε ένα μπουκάλι. Προσπαθεί και όταν δεν τα καταφέρνει, μου λέει, "δεν μπορώωωω", φυσικά και μπορείς, απαντάω. Χαλαρώνω λίγο το πώμα και του το ξαναδίνω για να τα καταφέρει. Είδες που μπορείς?..
 Αυτό με βάζει σε σκέψεις. Φέτος και ο δικός μου προσωπικός στόχος θα είναι αυτός. Να αλλάξω το δεν μπορώ, σε μπορώ.

test